Plantje

Hoe ze in dageraad gedijend
zo in zonlicht traag ontluikt
Ze door sneeuwvlokken overladen
zich in schijnsel lief laat baden
als dryade teder vrijend
en als vrucht zo zoetig ruikt

Daar, bekoorlijk onverwoordbaar
ga ik machteloos teloor – haar
bruine lok die voor haar oog zakt
leidt mij dansend in een wals

Dan breek ik van buiten binnen
laat me zacht zwevend beminnen

Zing zoetjes zinnen zo abstract
en breng me dwalend naar je hals

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s