Thuisfluiters

‘Oeeeeh!!’
‘GODVERDEGODVER!’
‘OII! WÁT BUITENSPEL!? KIJK DAN! STAAT ER TOCH NÓG ÉÉN, JONGE!? KAN-KER-SCHEIDS!’

De tribune breekt haast onder het gestamp van de massa, maar het mag niet baten. Het doelpunt wordt ongeldig verklaard en de keeper van het blauwe team maakt zich klaar om de bal naar voren te jakkeren.

‘Kom op, rood!’
‘Laat mij erin dan! Ik klaar ze allemaal!’
‘Pak ze, jongens!’

De bal landt tussen de borsten van een blauwbloedje, valt richting zijn wreef die hem opvangt en maakt vervolgens door de lucht zijn weg naar de spits van het team die aan de rand van de zestien klaarstaat om toe te slaan. Er staan twee verdedigers tussen hem en zijn doel. Hij akka’t langs de eerste en panna’t de tweede, tot de grote vreugde van zijn teamgenoten die schaterlachend op de grond vallen en gillen van het leedvermaak. Dan kijkt hij in de ogen van de keeper. Zijn voet zwiept naar achter, lanceert naar voren en ploft met volle vaart op de bal die snoeihard de kruising in suist. Op de terugweg viert hij zijn doelpunt zo uitbundig dat hij per-misschien-wel-ongeluk een verdediger op zijn achterhoofd elleboogt. Het publiek schreeuwt het uit.

‘OI!’
‘WHAT THE FUCK!’
‘ZAG JE DAT!?’
‘HOE DURF JE! VIEZE WATERRAT!’

De man zakt in elkaar en blijft bewusteloos op het veld liggen. Er komt een brancard aangespoed die de speler afdraagt naar de kleedruimten. zijn vervanger wordt haastig uit het publiek getrokken, in een rood shirt gehesen en in de cirkel gezet om de volgende aftrap te nemen.

‘Oké. Let’s go,’ knikt hij naar zijn teamgenoot, waarna hij de bal een klein zetje geeft met zijn voet.
‘Hmpf, die nieuwelingen zijn altijd nog zo enthousiast,’ verzucht zijn middenstipgenoot, waarna hij de bal in het spel brengt.

De mid-mid poogt te verdelen, maar ziet geen vrije spelers. Hij draait zich om voor een terugspeelbal, maar voordat hij kan passen schoffelt een tegenstander zijn poten onder hem vandaan en dondert hij om. De bal stuitert onfortuinlijk weg van de blauwe boy waardoor een rode verdediger op kan komen om het bezit te heroveren.

‘Hier! Hier!’

Een kwieke wenk van zijn ogen toont zijn teamgenoot met een hand omhoog. Hij voelt de volgende hakkentrapper alweer hijgen in zijn nek. Er is geen tijd om te twijfelen. Hij schiet de bal strak richting de flank en wordt halverwege de vlucht alsnog ingedeukt door noppen die zich venijnig in zijn kuiten nestelen. De scheidsrechter kijkt hem aan terwijl hij naar het gras zakt en wendt vervolgens zijn hoofd.

‘DIT IS ONEERLIJK!’ schallen de tribunes.
‘SCHEEEEEEEIDS!!!’

De ontvanger van de bal kan geen beheersing krijgen en wordt binnen no-time ontfutselt door een blauwe verdediger die hem natrapt. De ontvanger valt, maar staat direct weer op.

‘Wat ga je natrappen dan jonge, vieze flikker!’

Hij trapt genadeloos terug en wordt linea-recta het veld uitgebonjourd met een rode kaart.

‘Dát soort spel wil ik hier niet zien, jongeman!’ sneert de scheids.

‘Wát!? ja en bij hem wel zeker! HEDDE STRONT IN DE KASSEN OF WÀ, SCHEIDS!?’

De rode fans maken zich zo druk dat ze het volgende doelpunt voor blauw niet eens meekrijgen. Ze zijn stomgeslagen en doorgedraaid tegen elkaar aan het blaffen over onrecht en vragen zich af wat ze moeten doen om een kans te maken. Niets wat ze doen lijkt te helpen. Ze hebben alle liederen gezongen die ze kennen van het clubhuis, ze trommelen hun armen nu al vele levens krom, moedigen onophoudelijk aan en vervangen gebroederlijk de gewonden wanneer die er zijn, maar niets lijkt te helpen. De score blijft maar uitlopen.

Nog een doelpunt voor blauw leidt tot discussie bij de spelers.

‘Jezus, mina, het is verloren, of niet?’
‘Ach kom op, niet zo negatief nu. Dat is precies de houding waardóór we verliezen!’
‘Jaa! Kom op! Go rood! Go rood! Let op te sluiten wanneer ik het zeg!’
‘Maar zij kunnen alles doen wat ze willen en wij mogen helemaal niks…’
‘Hey, we doen ten minste mee! Ga je je eigen team in de steek laten soms? Dit is alles dat we hebben! Kijk naar de tribunes. Zie je niet hoe vol ze zitten? Zie je niet dat bijna iedereen hier is voor ons!? Laat ze zien wat we waard zijn!’

Nog een doelpunt voor blauw.

‘Jonge als je een keer de fucking bal overspeelt dan hebben we misschien nog een kans. Wat dacht je daarvan?’
‘Houd je bek, kerel, naar wie ga ik hem passen dan? Die rechtsbuiten van ons? Die kan nog geen bal koppen al was hij een dislectische miljoonèhr. Linksbuiten? Kijk zijn buik. Kijk naar zijn buik. Zie je dat?’
‘Dus ga je alles maar alleen doen?’
‘Beter dan gratis balletje weggeven met die boelers voorin, of niet? Ik zweer mijn linkerteen is een betere speler dan jullie allemaal samen. Al helemaal deze spits.’

De spits zucht en schudt zijn hoofd.

‘Jongens houd jullie bek! We moeten het sámen doen! Hier is geen tijd voor! Man the fuck up en speel fatsoenlijk!’ roept de rode keeper.

De aftrap wordt genomen. De bal wordt teruggespeeld. Nogmaals. Naar de linksback. Rood dijt uit voorin en knijpt het middenveld samen. Er komt ruimte op de buitenkant. Een blauwe rent op de verdediger af, maar wordt gedold. De linksback kijkt op, ziet ruimte voorin, maar besluit tegen zijn gevoelens in de bal af te staan aan de jongen die net nog zo had staan kankeren op zijn metgezellen. Zodra de bal weg is bij de linksback voelt hij de pijn van valsspelen. De aanvaller komt met twee gestrekte benen aanglijden en splijt de schenen van de linksback, die spoedig afgedragen en vervangen wordt door iemand uit het publiek.

De egotripper speelt twee blauwen uit en dendert op het vijandelijk doel af, maar staat voor een onmogelijke opgave. Tegen zijn wil, maar met zijn verstand, legt hij af aan de spits die aanneemt, controleert, observeert en poeiert.

Raak. Het stadion ontploft. De spits sprint naar de cornervlag en buldert zijn adrenaline eruit. Het publiek voorziet hem van repliek.

‘OOOOOOOOOOHHHH!!! SHIT!’
‘JÁÁÁÁÁÁÁÁ!!!! JÁ! JÁ! EET MIJN FUCKING REET, TAKKEBLAUWE!’
‘LESSGOOOO!!!’
‘RODE WRÁÁÁÁK, WIE KENT ‘M NIET! RODE WRAAAK RODE WRAAAK OP DAT HELE BLAUWE TEAM!’
‘DAT IS MIJN MAN! LEKKER GEWERKT, MICHAEL, PIK!’

Michael pakt de bal uit het net en maakt aanstalten om naar de middencirkel te rennen zodat het spel snel verder kan en de voorsprong nog kleiner gemaakt kan worden. Maar halverwege voelt hij een hand op zijn schouder die hem maant te blijven staan.

‘Dat was een lekker schot, man. Je hebt talent.’
‘Dank je.’
‘Wil je bij het blauwe team?’
‘Wat?…’
‘Precies wat ik zeg. Wil je bij het blauwe team?’
‘Waarom zou ik dat doen? Na alles wat ik jullie heb zien doen bij mijn teamgenoten, bij mijn vrienden?’

De blauwe man kijkt een tijdje bedenkelijk voor zich uit; om zich heen, en gniffelt:

‘Omdat we winnen.’

Michael slikt een brok door zijn keel en ziet hoe een van zijn teamgenoten in elkaar wordt getrapt onder het immer-toeziend oog van de arbitrage. De toegetakelde jongen kruipt op eigen kracht buiten de lijnen en tikt zijn broer aan die van de tribune gerend komt en zich in het spelerskloffie hijst.

‘Oké Oké!’ roept de broer naar zijn nieuwe lotgenoten. ‘Nu gaat het anders worden! Nu kunnen we er écht tegenaan! Ze zijn niet onsterfelijk, jongens! Ze bloeden net als wij!’

De blauwe man kijkt nog eens naar Michael.

‘Ja, denk je? Denk je dat jullie het nu wél gaan winnen? Met die jongen wél?’
‘Houd je mond toch, jullie zijn niet eens betere spelers dan wij.’
‘Dat hoeft dan ook helemaal niet blijkbaar, of wel?’
‘Jullie winnen alleen maar vanwege die scheids.’
‘Ik hoor smoesjes, rooie.’
‘Noem me niet zo.’
‘Hoezo niet? Dat is wat je bent, toch? Heb je ook een rooie vrouw, rooie?’
‘Nog één woord, gozer. Nog één woord over mijn vrouw.’
‘Ik wilde alleen even kijken of je geliefden had. Ja dus.’
‘Iedereen die je hier ziet heeft geliefden. Zij die dát niet eens konden vinden hebben reeds gekozen hier niet meer bij te zijn vandaag.’
‘Denk je niet dat je vrouw gelukkiger zou zijn als haar man voor blauw zou spelen?’

Michaels lichaam twijfelt tussen stompen en knielen. Vechten of zwichten. Maar vechten doet hij al zó lang. Om niet meer te hoeven zwichten. Hij weet het niet. Eigenlijk voelen geen van beide keuzes fijn. Maar als blauwe speler kan hij zijn vrouw en toekomstige kinderen een waardig bestaan geven, en een papa worden om trots op te zijn. En wat stelde dit team nu wérkelijk voor? Ze droegen dezelfde kleur shirt en speelden onder dezelfde banier, maar om de zoveel minuten werd er wel iemand van de mat afgesjouwd en vervangen door een wildvreemde, waar je dan maar mee moest verbroederen omdat je allebei hier geëindigd was en dezelfde kleur shirt droeg. Was hij net niet nog beledigt door zijn eigen compagnon?

‘Prima. Ik kom bij blauw.’
‘Mooi!’ De man draait zich richting de scheids: ‘Scheids!’

De scheidsrechter kijkt op. De blauwe jongen cirkelt zijn wijsvingers om elkaar heen als een waterrad:

‘Even wisselen!’

De scheidsrechter knikt en trekt een speciaal fluitje uit zijn kontzak dat het signaal voor de skyboxkijkers geeft om een speler te kiezen die vervangen dient te worden. Vol plezier en ijver beraden de blauwe fans wie het niet langer heeft verdiend om voor hun team te spelen.

‘Wat gebeurt er?’
‘Ik weet het niet. Maar die spits staat wel verdacht lang met een blauwe te babbelen, nee?’
‘Zouden ze een deal aan het maken zijn?’
‘Nah, dat zou ‘ie niet doen, hij is júíst degene die ons kan helpen. Hij heeft net gewoon gescoord!’
‘Solidariteit is alles dat we hebben.’
‘Ja, precies. Dat is álles dat we hebben. Dan stap je toch liever over?’
‘Wat zeg je me nou? Ben jij zo’n vieze verraaiier?’
‘Ach houd je bek, je doet alsof je principes hebt, maar je bent gewoon kansloos dus verdedig je de enige overgebleven optie maar.’
‘Moet jij zeggen, homo.’
‘Ja ik ben homo, is dit óók nog een probleem voor je, vriend?’
‘Wat- n-nee, ik bedoel gewoon -‘

Een doelpunt voor blauw. Gescoord door Michael. Hij lijkt niet bijzonder blij met deze treffer. Het stadion is stil. Alleen de mensen die rondom de kogelvrije VIP-doos zitten horen dat er binnen muziek gedraaid wordt. De bal wordt wederom naar de stip gesjokt en binnen enkele seconden wappert het net wederom. Weer door Michael. Op de tribune probeert zijn vrouw een glimlach te verbergen.

‘Da’s jouw man hè? ‘Fnie?’ Moppert een brede vent met bladgouden ringen en imponerende tattoos.
‘Ja…’
‘Hij is een vuile overloper, ‘Fnie?’
‘Ja…’

De man ontvouwt zijn dikke onderarmen die liggen te rusten op de kuip die zijn buik is. Hij blaast was lucht door zijn neus en knikt bescheiden.

‘Gefeliciteerd, mop.’

Een schijnwerper verlicht haar gezicht. Er komt gewapper van boven. Een touwladder wordt uitgeworpen. Een paar mensen in rooie shirts springen er op af en worden even snel weer verwijderd door middel van doelgerichte kogels. Een man boven haar wuift zijn hand naar haar. Ze pakt een trede vast en zet haar ene voet boven de andere richting de helikopter. Achter haar grijpen handen naar haar enkels. Er zijn meer schoten te horen. De handen laten los. Ze blijft klimmen. Op het veld staat Michael vol afgrijzen te kijken.

‘Dat komt wel goed. Maak je geen zorgen.’
‘Wat doen ze met d’r?’
‘Ze wordt naar het supportershonk gebracht.’
‘Waar?’

De jongen wijst omhoog naar de skybox.

‘Na de wedstrijd gaan we met zijn allen daarheen om na te borrelen. We doen het iedere zondag. En we zouden onze nieuwe aanwinst niet alleen laten natuurlijk. Je bent een blauwe speler nu. Je vrouw ook. Jullie zijn een blauwe familie. Deel van dé blauwe familie.’

Michael kijkt naar de skybox en denkt aan het geluk dat hij zijn vrouw nu kan geven. Hij verkent het veld, vindt de bal, raast er op af en ragt hem het net in. En nóg een keer. En nóg een keer. Zijn benen weten ineens van geen ophouden. Zijn voeten zijn behendig. De bal kleeft zo’n beetje aan zijn lichaam wanneer hij dribbelt. Alles verloopt soepel. Zijn teamgenoten scharen zich achter hem en spelen de wedstrijd zonder al te veel moeite uit. Op de tribunes is een constant gejoel te horen van verradershaat en verslagenheid.

‘Ah bah! Allemaal door die collaborateur!’
‘Ach, het is niet alsof we aan het winnen waren voordat hij overstapte.’
‘Houd je bek, joh, we hadden ten minste een kans!’
‘Het staat 6754-25, dat weet je hè?’
‘Wacht maar tot volgende week!’
‘Joah, volgende week beginnen we met de inhaalslag!’
‘Als de doelpuntenmaker niet weer overstapt ten minste…’
‘Kloteverraders ook.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s