Die ene film

Ken je die ene film over die soort telepathische aliens die echt ziek kwaadaardig zijn en gedachtes van anderen binnendringen om ze op afstand te besturen? Ze hebben lang lang geleden hun biologische kleur verloren en vervangen, ruimteschepen ontwikkeld, hun zonnestelsel overgenomen en alle andere planeten roekeloos afgebrand terwijl ze de bewoners verslaafden aan hun arbeid. Door een vreemd soort mutatie is de bloem van hun ogen veranderd van kleur en sommigen zeggen dat dát de reden is van het buitensporige geweld van de soort. Het ijzige ultramarijne oog.

Het begin van de film is een montage van alle veroveringen en het bloedvergieten van de krijgsheren en de onderwerping van buurplaneten. Dan, een kindje dat geboren wordt, wellicht om de kijker de mogelijkheid te geven zich af te vragen of dit kindje iets zou kunnen veranderen aan het duidelijk onafwendbare lot van het onheilspellende theaterstuk om hem heen.

Het kindje groeit op en op zijn derde verjaardag beginnen zijn zwaardnagels te groeien, de vlijmscherpe ledemaatdecoraties die de soort siert. Zijn ouders denken terug aan de eerste wezens die zij hebben gedecimeerd met hun dolkenvingers; hoe het geel-groenige vocht van Khalaqitische rebellen vanuit starre nekken over hun snijkant sijpelde, en voelen een warme verheuging voor hun kroost nu ze beseffen dat die dag ook ooit voor hem zal komen.

Zijn ouders voeden het ding met zo veel liefde op dat het publiek haast vergeet dat het bloeddorstige sociopaten zijn met hun maniak in spé, dat er niets van vergeving of medelijden in de jongen zit, dat empathie biologisch uitgesloten is. Zijn soort had zich zo venijnig mogelijk moeten evolueren om de levensstrijd om hun thuisplaneet te kunnen winnen. Dus alle capaciteiten tot liefde voor iets anders dan het directe nageslacht werden er met de generaties uitgebroed, omdat aanhankelijkheid aan vreemden je kans op overleven serieus beperkte en wezens met minder egoïstische moordlust dus eerder stierven en minder kinderen kregen. Liefde kost tijd. Tijd is geld. Geld is moeite. Moeite hebben we geen zin in. Genenverzekering was daarom het makkelijkst af te sluiten door middel van geforceerde inseminatie van zo veel mogelijk hulpeloze voorbijgangers. Het beste pad naar de evolutionaire overwinning was die van verraad, vernietiging en sadisme geweest. De soort die zich daar het beste naar schikte, had overwonnen. En het feit dat hij nog bestond betekende dat hij er daar dus eentje van was.

Dan gaat de film over of de jongen een held wordt of niet, maar wat blijkt is dat een held helemaal niet afkomstig kan zijn van zo’n soort, omdat zo’n soort nooit overtuigd kan worden door iets dat in onze begrippen als held gezien zou worden, want als ze het vermogen hadden om met het komen van de held hun wezen te veranderen dan hadden ze nooit een held nodig gehad en waren ze niet zo’n kosmische ziekte geweest.

In dat geval is de held niet de wijzer van de weg, maar de finale wraak die de hele soort voor altijd in as legt en het God opnieuw laat proberen omdat er duidelijk iets fout is gegaan denk hij, en tot slot wordt hij zowel de apotheose als de antichrist van zijn soort wanneer hij iedereen vermoord in een explosie die net zo goed een supernova had kunnen zijn voor de bewoners van omliggende sterrenstelsels.

Kutfilm is dat zeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s