Gefrustreerde Nerdjes

Hoofdstuk 1

Er is een wereld en er is de kelder waar dit verhaal over gaat. Tegen alle muren staan bureaus met monitoren erop en computers ernaast. Het ruikt naar zout, zweet en zaadresten. Er is een poging gedaan om dit te maskeren met deo, maar het zorgt alleen voor een smerige nevel van kleedkamermufheid. Om een kleine houten stoel gevouwen zit een hompige klomp vet met een hangnek en spekkige borsten. Zijn ongewassen haren heeft hij in een staartje geknoopt, de puspukkels rond z’n waffel staan op het punt van spuiten en rond zijn vingers zitten afgelebberde doritoresten en toetsenbordsmeer.

Hij is vandaag eindelijk toegelaten tot het familieaccount en kan niet wachten om een bepaald spel te downloaden en installeren. Al zijn grote broers en zussen spelen het en praten er nu al eeuwen over. Hij was de jongste van het gezin en hij is vandaag extra vroeg opgestaan om als enige stiekem in de kelder aanwezig te zijn waar zoveel computers staan, sommige nieuw, sommige oud, sommige verlaten, sommigen bijzonder populair, zelfs voor de buurtbewoners die wel eens komen kijken wat er zoal gebeurt in de spellen.

Hij kijkt naar het scherm, klikt op “profile”, “games” en ziet halverwege de lijst “The Division” staan. Hij klikt erop, drukt op download en gaat achterovergeleund de nieuwe haren tussen zijn navel en geslachtsdeel inspecteren terwijl de megabytes worden binnengehaald.

Dit was het béste spel ooit gemaakt zeiden zijn broers en zussen, het toppunt van technologie. de AI was volledig onvoorspelbaar en schijnbaar willekeurig, maar kon in grote lijnen geleid worden door de spelers. Vaak waren ze in de kelder tot laat in de nacht aan het spelen, stonden ze bij elkaars schermen te kijken en joelden ze luid om de dingen die daarop gebeurden. Tijdens het ontbijt discussieerden ze over de beste tactieken, op school schreeuwden ze memes van de vorige dag naar elkaar en bij thuiskomst doken ze allemaal direct de kelder in om verder te spelen. Nu was het eindelijk zijn beurt.

De download is klaar. Installeer. Ik accepteer. Ja dat weet ik zeker. Start.

The Division

Single Player

Multiplayer

Options

Leaderboards

Exit Game

Hij klikt op Single Player.

Tutorial

Campaign Mode

Scenario

Hmm, tutorial? Heb ik dat nodig? Wat kan er nou foutgaan op het begin? Als ik iets niet snap leer ik het spelenderwijs wel of vraag ik het aan iemand hier. Scenario klinkt leuk, maar de campaign is waar eer te winnen valt.

Dus hij klikt op campaign. Er verschijnt een groot menu met allemaal opties en voorkeuren die hij in moet vullen. Hij is een beetje overweldigd, maar hij durft nog niets aan zijn broers of zussen te vragen want die gaan hem sowieso uitlachen en allemaal vervelende settings instellen om hem te jennen. Daarom zit hij hier nu juist alleen. Hij kijkt wat rond en besluit voor de volgende instellingen te gaan:

Difficulty – Deity
Teams/Free for all – Free for all
Map type – Continents
Weather – Temperate
Sea/Ocean levels – Slowly rising
Starting Era – Ancient Era
Game speed – Normal
Victory conditions – Domination
Barbarians – Raging barbarians

‘Oké, let’s go,’ zegt hij en hij klikt op “Start Game”.

Zijn computer maakt een kabaal terwijl het scherm flitst en een soort licht produceert dat niet te vinden is in een van de bekende universums zo fel is het. Het schijnt door hem heen en deelt zijn essentie op om het in de game te plaatsen.

Hij gedijt in een leegte en voelt zijn wezen zweven in het pikkedonker.

‘Wat?… Waar is het licht? Waarom zie ik niks?’

De server reageert door het licht te maken en hij ziet dat hij niet zomaar ergens zweeft, maar vastzit in een uitzichtloos lichaam van water.

‘AHH NEE IK HAAT ONDERWATERLEVELS! Hoe kom ik hieruit!? Jongens!? Ik haat onderwaterlevels!1!!’ schreeuwt hij zonder geluid.

De wereld scheurt in tweeën en het water scheidt zich af van elkaar wat ruimte geeft aan een luchtige leegte daartussenin en de hemelen daarboven.

‘Pfoe. Oké. Wat ademruimte.’

Ineens verschijnt er voor zijn ogen een menu zoals eerder op het scherm te zien was met de vraag:

“Is het goed zo? Ja – Nee”

‘Nou, ja op zich, maar nee. Waar is al het spul? Er is alleen maar water. Ik wil spul.’

Het water lijkt te gedijen naar een zekere richting en wordt als door een afvoerput afgevoerd. Waar eerst enkel water was verschijnt nu een kale landmassa tussen de oceanen.

‘Beter, beter. Oké en nu wat plantjes. Waar zijn de opties eigenlijk?’

Planten beginnen te ontspringen aan de wereld en zich te wikkelen rond de eerste stompjes van bomen.

‘Wow, dit spel is zó cool. Ik hoef het me alleen maar in te beelden en het weet alles dat ik wil doen en maken,’ zegt hij, zonder zichzelf te horen.

‘Oké en dan nu voor wat beweging. Leef!’

En met die gedachte wordt de zee gevuld en krioelen er kleine amfibieën rond de stranden die honderden meters verderop veranderd zijn in kleine knaagdiertjes en vogeltjes. Ze bewegen allemaal op vrij willekeurige wijze, maar worden voortgedreven door een autodidactisch script dat zichzelf langzaam leert waar het de vorige keer de fout inging om het de volgende keer beter te doen. Ze bezitten genoeg processorkracht om naar voedsel te zoeken in hun eentje of met een groep en de hoeveelheid voedsel bepaalt in hoeverre het script vermogen heeft zichzelf te reproduceren en te updaten.

“Is het goed zo? Ja – Nee” Vraagt het menu weer.

‘Ja, maar nee. Er mist nog één ding. Mijn poppetje. Ik wil een poppetje van het leven hier zijn. Maar hoe doe ik dat?’

‘Avatar!’ Roept hij in zijn gedachten.

Niets.

‘Laat me leven in mijn spel, geef mij een lichaam en een brein. Laat mij voelen wat ik geschapen heb.’

Het scherm verschijnt weer voor zijn ogen, maar dit keer geeft het hem een andere optie:

“Creëer mede-ontwikkelaar? Ja – Nee”

‘Mede ontwikkelaar? Wat bedoelen ze? Krijg ik met een mede-ontwikkelaar eindelijk een fatsoenlijk optiemenu?’

Het scherm geeft geen antwoord.

‘Prima dan. Creëer mede-ontwikkelaar.’

Een nieuw scherm met grote letters.

“TRY NOW!

Sentient Life Expansion Pack DLC

  • Personal avatar species
  • Create your own laws
  • In-game journal activated
  • Conscious mode enabled
  • Direct player – developer chat unlocked
  • New terrain, features, bosses, loot, victory conditions, natural disasters, and much, MUCH more!

Buy now!
(6,66 of your local currency)

‘Hmm, moet ik dit doen? De anderen hebben het sowieso ook gekocht. En conscious mode klinkt leuk. 6,66 is ook wel een redelijk bedrag. Nou, oké dan. Hopelijk is het geen scam…’

Hij klikt op buy, vult zijn betalingsgegevens in, wat gelijk staat aan de creditcardcode van zijn moeder en verandert van een hemelse wind in een vlezige tak. Tijdens zijn transformatie voelt het alsof hij iets kwijtraakt, wat vreemd is voor een allesomvattende hemelse wind, want wat hébben die nou echt? Voor hem ziet hij iemand staan precies als hem. Of in ieder geval hoe hij zichzelf graag zou willen zien in een perfecte wereld.

‘Woow, cool,’ zegt hij, kijkend naar de man voor hem.

‘V-vader…’ zegt zijn evenbeeld vol afgunst.

‘Dat ben ik,’ zegt hij terug.

‘Vader, wat is mijn naam?’

‘Jouw naam is Adam,’ zegt hij terug.

‘Dank u, vader.’

‘Geen probleem. Dus, nu je hier bent, ga heen en plant uzelf zo veel mogelijk voort!’ Hoe sneller we een redelijke populatie op de server hebben hoe leuker het spel denkt hij.

‘Hoe plant ik mij voort vader?’ Vraagt de man met licht opgetrokken wenkbrauwen en een kleine angst in zijn klanken.

‘Ehhhh. Ja daar vraag je me wat’ – Hij is zelf nog maagd met weinig verstand van dingen. ‘De dieren lijken allemaal iets in de ander te stoppen of met eieren te werken.’

‘Zullen we dat proberen, vader?’ Zegt zijn evenbeeld opgewonden.

‘Ja, waarom niet. Ik heb geen idee hoe dit spel werkt.’

‘Dit spel?’

‘Het ehh, het spel der voortplanting,’ corrigeert hij zichzelf vlug. ‘Heb jij daar niet een mooi woord voor, Adam?’

‘Het spel van de liefde?’ Zegt Adam zonder een idee te hebben waarom of hoe dat woord tot hem kwam.

‘Jaaa, de liefde. Hey, jij bent best wel goed in namen verzinnen voor dingen of niet, Adam? Weetje wat, jij mag het voortaan voor de hele wereld doen. Het is jouw speeltuin, noem het zoals je wilt.’

‘Ik voel mij vereerd vader. Maar over die liefde; zal ik het bij u proberen of doet u het bij mij?’ Vraagt hij eerbiedig.

‘Laten we het gewoon bij elkaar doen en omwisselen na een tijdje, dan wachten we een paar maanden en als er dan geen nieuwe generatie is moeten we iets anders proberen.’

‘Prima,’ zegt Adam.

Adam en zijn evenbeeld stoppen hun dingen in elkaar en porren wat, kijken achter elkaars oren en in iedere donkere ruimte van elkaars lichamen, op zoek naar eitjes, maar vinden niets.

‘Laten we anders een keer bij de dieren kijken hoe zij het precies doen,’ stelt Adam voor.

Ze nemen een wandeling over het land op zoek naar parende dieren om te inspecteren en na even zien ze dat, waar zij zelf twee uitsteeksels hebben, dat bij sommige dieren niet te zien is. Het ene dier is anders dan de ander.

‘Maar wat, hoe kan dat dan? Hoe maak ik meer van jullie dan?’

‘Misschien hebben we een soort omgedraaide Adam nodig. Die in plaats van een uitsteeksel juist een inham heeft. Een Madda. Geen idee hoe we die maken.’

‘Nou ja zeg,’ zegt hij. Hij staat hier maar in zijn weergaloze wereld, met een man voor zich even onbenullig als hijzelf. Hij weet ook niet meer hoe hij uit het spel kan komen. Nergens is meer een optiemenu te bekennen.

Dan, terwijl hij naar het naakte lichaam van Adam kijkt en blijft hangen rond zijn stevig ontwikkelde borst, begint er iets te glimmen onder zijn huid. Het zachtste rood dat hij ooit heeft gezien lijkt een aura te vormen rond het hart van de man. Het lokt zijn blik en wanneer hij er een seconde of twee naar heeft gekeken schiet hem een idee te binnen en verschijnt er weer een pop-up:

Expand your species!

Congratulations! You have created your first co-developer.

Having a little trouble getting your species started? Buy the Gender Expansion!

  • One whole new gender
  • Reproductive mode enabled for avatarial species
  • unlimited new player models and skins
    (May not always be compatible with other pre-created life forms)

(6,90 of your local currency)

‘Fucking microtransacties…’ Denkt hij terecht, maar hij drukt desalniettemin op “Update” vult wederom zijn betalingsgegevens in en ziet dat het fluwelen aura rond de borst van de man zich wikkelt om het bot dat het dichtst bij zijn hart ligt. Het beweegt feilloos uit zijn lichaam en transformeert in een betoverende gestalte, even naakt als hun beide, maar met iets anders tussen de dijen. Het heeft lange bruine haren en tepelbulten. Daaronder staat een gestroomlijnd lichaam met brede heupen. Het lijkt alsof ze het lichaam van Adam heeft, maar dan gestript van alles dat niet noodzakelijk is, als een geoptimaliseerde versie van hemzelf.

Ze kijkt naar Adam en naar hem.

Ze verbergt een frons en ergens lijkt ze wat teleurgesteld, maar bij het zien van de ogen van Adam en bij het horen van haar naam, Eva, wordt ze op slag verliefd op hem en voelt ze een innige verbinding met de man die van alle klanken in het universum precies diegene achter elkaar plakte die haar naam vormden. Alsof hij tot in de kern van haar nog zo jonge wezen was gedoken, haar ziel om had gezet in een melodie en dat met zijn tong de wind in had gezongen.

Ze kijkt vlug naar de grond en dan weer naar hem en zegt: ‘Bedankt, Adam.’

Hoe weet ze dat? vraagt hij zich af.

‘Geen dank.’

Een korte stilte.

‘Mijn vader en ik hebben je gemaakt zodat we kinderen kunnen krijgen,’ zegt Adam enthousiast.

‘Wat?’ Vraagt Eva met wat achterdocht.

‘Kinderen. Meer van ons, kleine versies waar we samen voor mogen zorgen tot ze groot en sterk zijn, die dan weer hun eigen kinderen krijgen.’

‘Waarom?’ Vraagt de vrouw.

‘Dat is het doel,’ Zegt de man.

‘Waarom?’ Vraagt de vrouw.

‘Het heeft met liefde te maken,’ zegt Adam.

‘Wat is liefde?’ Vraagt de vrouw.

‘Je stelt wel veel vragen,’ zeggen beide mannen.

Eva kijkt opzij om aan iemand een blik te geven van “Kun je deze gasten geloven?” maar op de twee mannen na is er niemand om haar bij te staan.

‘En hoe moet dat precies gaan denk je? Dat kinderen krijgen?’ Vraagt ze.

‘Nou als ik naar de andere dieren zonder eieren kijk dan por ik je wat en krijg jij een dikke buik waar dan een kleine ons uitkomt,’ zegt de man terwijl hij iets aan zijn achterhoofd krabt. ‘Heb je iets om te porren?’

‘Ehh, ik denk het, aangezien ik niet zo’n ding heb als jij. Wacht,’ de vrouw voelt tussen haar benen met haar vingers en concludeert: ‘Ja, volgens mij is dat wel porbaar.’

‘Geweldig! Dan kunnen we kinderen maken en die komen dan uit jouw buik.’

‘Uit mijn buik?’ Zegt de vrouw sceptisch

‘Ik denk het. Jij kwam net uit mijn borst, dus alles kan,’ zegt Adam.

‘Hoe lang duurt dat ongeveer?’ Vraagt ze nieuwsgierig.

Adam kijkt vragend naar de man, want hij heeft geen idee.

‘Volgens mij zo’n driehonderd dagen,’ zegt de man kalmpjes.

‘DRIEHONDERD DAGEN!?’ roept de vrouw, geschrokken. En jij dan, Adam?’

‘Ik hoef niets te dragen, dat is iets dat vrouwen doen zo blijkt.’

‘En ik ben een vrouw?’ Vraagt Eva.

‘Yep.’

‘Dat is echt vet kut…’

‘Sorry,’ zegt Adam.

‘…’

‘Dus… Wil je kinderen maken?’

‘Lieverd, ik heb dit lichaam net en nu wil je er driehonderd dagen lang een wachtkamer van maken voor een kleine ons? Wie gaat daar voor zorgen dan? Geef me een tijdje om erover na te denken, oké?’

‘Ehm,’ de twee mannen snappen niet.

‘O-key.. Zullen we dan samen door de tuin lopen en een mooi plekje ervoor vinden?’ Probeert Adam.

Eva realiseert zich iets over de situatie.

‘Weet je, ik moet even kijken,’ zegt ze twijfelend.

‘Hoe bedoel je? Wil je het niet?’ Vraagt Adam benieuwd.

‘Jawel hoor, jawel, maar ik ben hier pas net aangekomen. Om de goede kinderen te maken wil ik eerst goed naar alle andere dieren kijken om te zien hoe zij leven, hoe zij kinderen krijgen en hoe ze daarmee omgaan.’

Adam staat erbij en kijkt ernaar. Eva gaat verder:

‘Ik ben maar een onderdeel van een wereld waar ik nog niets van weet. Ik wil op ontdekkingstocht. En dan kom ik daarna terug naar jou als de beste moeder die de natuur te bieden heeft,’ stelt Eva voor. ‘Want dat is wat een man als jij verdient, Adam,’ voegt ze er verleidelijk aan toe.

‘De moeder van de natuur…’ Zegt Adam verwonderd en gevleid dat de moeder van de natuur van hém wilt zijn.

‘Of gewoon moeder natuur,’ zucht Eva tussen neus en lippen door.

Adam is blij dat Eva ambities heeft, maar wordt daar tegelijkertijd een beetje bang van. Hij kijkt wat sukkelig, merkt dat van zichzelf, overcompenseert met een zogenaamd stoere blik en zegt dan zo coulant mogelijk: ‘Oké, prima. Dan zie ik je later wel weer een keer. Veel plezier.’

‘Dankje.’

Terwijl ze wegloopt ziet Adam bij iedere stap die ze zet tussen haar hamstrings en haar gluten een groef ontstaan die haar rondingen ferm aftekenen tegen haar rechte benen. Alsof ze beweegt door een stuwvermogen dat ze in die twee verstopt heeft.

‘Holy fuck…’ Zegt hij zachtjes terwijl hij een creatiedrang voelt gieren door zijn op-dit-moment meest belangrijke paar aderen. Hij wilt achter haar aanlopen om het nog één keer te proberen maar wat zei ze nou net, jonge? Hij blijft kijken tot ze achter de struiken verdwenen is en gaat dan met zijn rug tegen de bast van een boom aanzitten.

Na wat net zo goed een eeuwigheid had kunnen zijn was Eva nog steeds niet teruggekomen en daarbij nergens te vinden voor Adam en hijzelf. Er was geen enkel menu tevoorschijn gekomen en hij dacht dat er onderhand al wel een paar jaar voorbij gegaan was in de echte wereld. De enige reden dat hij nog een beetje vertrouwen had in het tegendeel was omdat zijn broers en zussen hem nog niet hadden gevonden en hij zeker wist dat die na een paar dagen wel nieuwsgierig zouden worden.

Het was een magnefieke simulatie, zo ver het oog reikte was alles gerendered en ieder onderdeel van het geheel was perfect gekleurd, gevormd en benoemd. Dit was zíjn eigen wereld. Het zou geweldig gaan worden. Zolang er maar weer een mogelijkheid was om te reproduceren, want Adam kon het niet in zijn eentje…

Hij liep rond door de wereld en keek wat om zich heen terwijl Adam naast hier en daar de sporadische zoektocht naar Eva tegen dezelfde boom aangeleund zat en weende zonder remedie. Tot hij werd bezocht door een onverwachte deugniet.

Hoofdstuk 2

Adam zit tegen de boom aan met een bezeerde geest. Hoe kan hij ooit meer van zichzelf maken zonder Eva? Hoe kan hij ooit genieten van de liefde? Wat dat dan ook wezen mag. Zijn vader wordt langzaam aan gefrustreerder merkt hij. Niet dat hij het zou toegeven, maar het heen en weer wandelen met gebogen hoofd en de zuchtjes en steuntjes dag in dag uit zeggen meer dan zijn woorden kunnen. Hij stelt hem teleur. Het enige dat hij hoefde te doen was Eva porren en dan was het goed geweest. Maar Eva kon alleen maar aan haarzelf denken schijnbaar, niet aan Adam of hem.

Het gras ritselt wat in de wind terwijl zoete aroma’s de omgeving vullen. Vruchten van verscheidene seizoenen zijn aan de bomen te vinden en vogels maken het bladerdak hun jachtvelden. Bergen in de verte dragen het etherische firmament en de wolken tussen de twee lijken op overblijfselen van een heilige adem, de atmosfeer ingeblazen vanuit een ijzige ruimte.

Dan hoort hij een stem. Een interne stem. Voor het éérst.

‘Adam…’

‘?’ denkt Adam.

Een stem die net zo klinkt als zijn eigen, maar toch ook anders, spreekt in het midden van zijn hoofd en galmt door zijn schedel zonder echt geluid te maken. Het fluistert duizenden verhalen tegelijkertijd en Adam voelt alsof hij op ieder moment in een van deze verhalen kan springen, maar er is één zin die de stem door alle verhalen blijft herhalen, als een sinistere mantra: ‘Ik ben Adam… Ik ben Adam… Ik ben Adam…’

‘Ik ook,’ zegt Adam terug.

‘Wij allebei, Adam. Maar ik ben alléén van jou, mijn meest dierbare ziel. Alléén van jou. Jij moet nog iets zijn in de wereld, maar ik leef hierbinnen. Alleen voor jou, Adam. Ik ben de échte versie van jou.’

‘Waarom ben je hier ineens? Wat kom je hier doen?’

‘Ik kom je beschermen, Adam. Ik kom je zicht bieden in het donker, ik kom je ondenkbare kennis brengen, ik zal je bevrijden van deze pijn die je voelt en je alles geven om de wereld te scheppen die jíj wilt. Jouw wereld, Adam. Ssstel het je voor…’

‘Maar dit is de wereld van mijn vader,’ zegt Adam huiverig.

‘Dat hoeft het niet te zijn, Adam. Wie zegt dat jouw vader het bij het juissste eind heeft? Wie zegt dat jouw vader goed is?’

‘Wat is goed?’ Vraagt Adam.

‘Jjjjij bent goed, Adam. Wij zijn goed. Wat jij wilt is wat goed is, Adam,’ de stem waait door het hoofd van de man onder de boom.

‘Waar kom je vandaan?’ Vraagt Adam nu beangstigd.

‘Uit jou, Adam. Ik ben de jij die je verdient. Je verdient zelfs nog veel meer dan dat en alles dat je wilt zal ik je uiteindelijk overhandigen. Je verdient alles dat je wilt, Adam. Je verdient zelfs háár.’

‘E-Eva?’ Stottert Adam, denkend aan hoe prachtig hij haar had gevonden.

‘Vergeet dat wezen, die kenau die je voorheen jouw Eva noemde. Zij is de naam niet waardig.’

‘Maar zo heette ze toch? Ik gaf haar die naam. En ik ben de naamgever.’

‘Je had het fout, Adam. Haar ware naam was niet Eva, maar Lilith. Een kwade geest die haar woning maakt diep in de harten van mannen. Ze luisterde omdat ze nooit iets anders genoemd was en dus niet beter wist, omdat ze enkel een lichaam zocht om haar vloek op te wreken. Zo probeerde ze jou te verleiden om jezelf te geven voor haar, maar zij was niet de ware,’ beredeneert de interne stem.

‘Dus wat je bedoelt is dat het eigenlijk háár schuld is?’ Concludeert Adam bedenkelijk.

‘Dat is precies wat ik bedoel, Adam. Het kan niet aan jou liggen, want dan moet het ook aan mij liggen. En het ligt nooit aan mij.’

‘Wow. Dat klinkt wijs,’ zegt Adam, gerustgesteld.

‘Mijn kennis is onbegrensd, Adam.’

‘Vertel me iets, wie je ook bent. Schenk me een deel van je kennis,’ smeekt Adam.

‘Weet je wat jij nodig hebt?’ antwoordt de stem vastberaden.

Adam denkt: “nee, vertel het me alstublieft.” en probeert zijn aandacht te vestigen op het geluid.

‘Iemand die luissstert. Iemand die niet kan ontsssnappen maar zal kruipen en sssterven onder uw juk voor zij u kan verlaten. Iemand die begrijpt wat een lassst jij op jezelf hebt genomenn om überhaupt te bestaan. Iemand die begrijpt dat jij sssterker bent. Wat een verantwoordelijkheid jij draagt. De éérst gessschapene. Vergeet niet, jij was hier éérst, Adam. Wat de wereld je niet gggeven kan moet je nnémennAdammmmhahaha.’

Adam schrikt iets van deze woorden, maar als hij naar deze stem luistert kan hij kan zijn eigen nieuwe Eva voor zichzelf hebben en dat bevalt hem wel.

‘Hoe kom ik aan een nieuwe Eva? Zij is de enige andere naast mij hier,’ pijnigt Adam zijn hersenen.

‘Sssluit je ogen, Adam. En richt je gedachten op je verlangensss,’ gebied de stem. ‘Ik zzzorg voor de ressst…’

Adam volgt het commando en sluit zijn ogen. Hij ziet niets behalve de binnenkant van zijn oogleden en denkt aan een vrouw die hem gehoorzaamt. Een gruwelijke stem begint zachtjes te lachen terwijl het zich nestelt in Adams achterhoofd.

Een paar uur gaan voorbij, onze kelderheld komt terug van een eenzame zoektocht en ziet onder de boom waar Adam had gezeten ineens een man en een vrouw staan. De vrouw ziet er zwakker en angstiger uit dan Eva. De man is Adam.

‘Wat!?’ De vader schrikt zich rot. ‘Wie is dít!? Ádam!?’ Roept hij vol verbijstering naar zijn evenbeeld.

‘Dit is Eva, vader. De echte. Toch, Eva?’

‘Ja, Adam,’ Zegt Eva.

‘Wie heeft haar gemaakt? Waar kom je vandaan!?’ Hij begint een beetje bang te worden, hij zit vast in zijn wereld en begint de controle te verliezen.

‘Hoe bedoel je wie heeft me gemaakt?’ Zegt Eva met licht dichtgeknepen ogen. Ze kijkt hem vernietigend aan. ‘Ik was hier altijd al, alleen niet in mijn huidige vorm.’

‘W-wat? What the hell zit er allemaal in dit ding…!?’ Een blik van afschuw komt op zijn gezicht. ‘W-wat kom je hier doen, Eva?’

‘Ik ben hier gekomen om Adam te dienen. Ik houd van hem. En hij van mij. Voor hem overkom ik mijn zwangerschappen, afschuwelijk als ze zijn en voor hem zal ik de gewassen van het land mijn voeding maken tot ik tot stof wederkeer.’

Hij kijkt naar Adam. Adam heeft zijn arm rond de schouders van Eva, die zich op haar beurt voor bescherming rond zijn zij nestelt, haar armen om zijn middel gevouwen. Het valt hem op dat Adam iets rechter staat dan eerst. Er is ook een zekere blik in zijn ogen geslopen, alsof ze nu twee kanten opkijken, naar wat er vóór hem is en wat er ín hem zit. Het heeft iets van minachting, meent hij. Het heeft iets van arrogantie. Het hééft iets…

‘Wat is hier gebeurd, Adam?’ Vraagt hij op een manier die een duidelijk antwoord vereist.

Adam is stil.

‘Adam! Geef antwoord!’ Gebied de vader.

‘Ik heb je niet meer nodig, vader,’ zegt de zoon kil terwijl zijn vader hem in de ogen blijft kijken. Hij ziet Adams pupillen iets bewegen, alsof ze iets aan het lezen zijn dat voor hem hangt. Dan richt Adam zijn blik weer op hem en zegt:

‘U bent in de val gelopen, vader. Tot ziens.’

‘Pfff, alsof. Weet je wel wie ik ben!? JE BENT HELEMAAL NIKS, ADAM! IK BEN JE-‘

Het wordt zwart voor zijn ogen.

Hoe het overweldigende licht hem de eerste keer van zijn kelder naar deze wereld had gebracht zo neemt nu een vretende duisternis bezit van zijn wezen en fragmentariseert het zijn essentie tot een eindeloze ineenstorting in het niets.

Eva huivert. Adam grijnst.

Hoofdstuk 3

Hij zit weer in de kelder. Op het scherm is zijn wereld te zien met de boodschap:

Stage One Completed!

  • Establish Realm
  • Create avatarial species
  • Enter and exit the game

Hij voelt een hand op zijn schouder slaan en wordt zich bewust van een welgemeend gelach om hem heen.

‘Hahaha Djahwé, get cucked, faggot!’ Zegt een torende man met een ooglap.

‘Brahahahahaha hij wordt gewoon gezondevald op z’n eerste playthrough! Ik dacht dat ze die shit überhaupt gefixed hadden met de multiverse patch,’ lacht een blauwe vrouw met een fluit.

‘Djá,’ spreekt een genezende stem. Het is de eigenaar van de geruststellende hand op zijn schouder. Zijn oudste broer, die hier al zo lang zijn spel aan het spelen is dat hij een witte baard tot aan zijn knieën heeft hangen en een perfecte reflectie in zijn licht dichtgeknepen ogen draagt. ‘Ik zeg altijd: Niets doen is de meest machtige actie en de sterkste woorden klinken als innige stiltes…’

Iedereen in de kelder is stil, want de oudste broer is aan het praten en hij had over de eeuwigheden wel een paar snuggere dingen te zeggen gehad.

‘Dus pak een stoel, zit stil en houd je bek dicht terwijl je kijkt naar hoe de BIK BOIIS werelden regelen, son. Je bent sowieso niet klaar om opgedeeld te worden, daar is geen wereld groot genoeg voor,’ zegt de man, kijkend naar de ontblootte hamrollen van Djahwé waaronder nagelvuil en snackresten verstopt zitten. De rest komt niet meer bij van het lachen.

‘OOOOOOHHHH SHIT!’ Roepen een paar aanwezigen.

‘Lao’d, omg… Lao’d so fucking hard…’ wordt er onderling geroezemoesd.

‘You know it, ey KOM VOOR DIE HIGHSCORE DAN, STELLETJE BODEDMSCHRAPERS! WIE DURFT!? KOM DAN!’

‘Ik zweer iemand zei dat hij barbecuesaus in zijn navel doet als dip voor zijn chicken fingers,’ hoort hij iemand achter hem fluisteren.

Djá hangt zijn hoofd laag en haalt zijn handen van het keyboard.

‘Wat? Nee, kom op, speel door, nu begint het pas!’

‘Nee! Jullie gaan toch alleen maar lachen!’

‘Ah, kom op, Djáwie, we zitten maar wat te kloten, iedereen verneukt het de eerste keer,’ zegt de toren. ‘Ik verloor de eerste twee keer van Ymir de ijsgigant, geen leugen. Het is lastig voor iedereen. Er zijn nota bene drie save files waar Athena de eerste puzzel niet op kon lossen en nu voor eeuwig vastzit in het hoofd van Zeus. Je wordt er vanzelf beter in.’

‘E-echt?’ vraagt Djahwé verslagen.

‘Echt,’ antwoordt de toren. ‘The division heeft een hoge learning curve, maak je geen zorgen.’

‘Zullen we je anders even helpen? Hier, wacht laat me er eens even bij,’ zegt de blauwe vrouw. Ze schuift Djá terzijde en gaat achter zijn scherm zitten. Ze kijkt naar de twee figuurtjes op het scherm die zelfvoldaan rondhuppelen, de man net iets voor de vrouw.

‘Ze lijken inderdaad echt wel een beetje op jou.’

Djá kan haar gezicht niet zien terwijl ze het zegt, maar het klinkt alsof ze onsmakelijk kijkt.

‘Oke, het begin is vaak best saai, dus dat fast forward ik even,’ zegt de vrouw terwijl ze op twee pijltjes naar rechts klikt. De man en de vrouw op het scherm beginnen hypersnel te bewegen, het land te bewerken en kinderen te baren. De goden kijken verheugd naar de ontpoppende populatie op de waterige ruimtebol.

‘Woow, wow wow, ze beginnen elkaar te vermoorden, Djá. Heb je ze nog geen wetten gegeven? Ah, verdomme.. Dit wordt echt lastig, de eerste moord debuff blijft voor de hele game op je soort zitten. We kunnen wat limiteren, maar dan moet ik wel echt een soft reset gooien. Mag dat, Djá?’

‘Doe wat je wilt, zus,’ zegt Djá, beangstigd door de bloeddorstigheid van zijn creatie.

‘Hmm, oké eens zien, heb je een watergebied dichtbij? Ah, prima. Let op:

/run.wavecleanse.exe
/ImmortalityMod_population_ALL_=/=2

Djá ziet de hele server overstromen met donderwolkentranen en oceaanwater. Al het levende dat hij gemaakt heeft wordt voor zijn ogen verzwolgen onder kolossale hoeveelheden modder en water.

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s