Een gesprekje met Mark

Mark draagt vandaag zijn mooiste kostuum en staat in de zandbak tegenover een klein meisje dat daar met een versleten pop en een gescheurde emmer aan het spelen is.

Hij kan niet zo heel veel zand meer houden, die emmer, denkt Mark. Als je hem tot de nok toe vult zal hij waarschijnlijk uit elkaar vallen en al het zand weer in de bak kieperen, maar hij functioneert nog.

Mark kijkt naar het meisje, ze heeft lange zwarte haren, een zacht olijfkleurig gezichtje met twee grote spiegelogen daarop. Ze draagt een roze mutsje en heeft een oude zwarte jas aan met een lichtblauw shirt daaronder. Hij zegt: ‘hey, pardon klein meisje. Mag ik misschien jouw emmertje eens bekijken?’

Het meisje, een beetje bang voor de man die veel te gulzig uit zijn doppen tuurt bij het kijken naar haar spullen is te bang om weerstand te bieden en geeft haar emmertje. Haar ouders zijn nergens te bekennen. Ze kijkt angstig. De man kijkt verrukt naar het object en dan geniepig om zich heen.

‘Zo, wat een mooi emmertje is dit zeg, hé. Echt heel mooi. Heb je die van je moeder gekregen?’

Het meisje begint te snikkeren en knijpt wat zand fijn in haar vuistje. Ze wendt haar hoofd af van de man die geanimeerd lijkt door haar beginnende tranen.

‘Ach, hey, meisje, niet huilen nu. Zo bedoelde ik het niet, zo bedoelde ik het helemaal niet. Kijk ik geef je hem zo direct weer terug, echt waar.’

Hij pakt de emmer en bekijkt hem heel even aandachtig, om te laten zien aan het meisje en de toeschouwers dat hij het aandachtig bekeken heeft.

‘Hey, kijk eens!’ zegt hij.

Het meisje kijkt.

Mark ramt de rand van de emmer een paar centimeter onder het zand, wrikt nog wat verder tot de emmer vastzit en leunt iets naar voren. Dan ragt hij met een gigantische ommezwaai in één ruk de hele emmer aan flarden door hem met volle kracht door te bak te sleuren tegen de richting van het zand in. Er is een luid gekraak te horen en Marks hand schiet los. Hij heeft nu enkel nog een hendel met wat harde stukken plastic eraan.

Mark kijkt er even naar en zegt ‘Nu hoef ik het niet meer.’ En hij gooit het naar het hoofd van het meisje die de emmerflarden net op tijd ontwijken kan. Hij lijkt het niet eens opzettelijk te doen, hij mikt niet bewust op haar, hij kan d’r gewoon niet zien tenzij hij direct tegen haar aan het praten is. Voor de rest is dit gewoon zijn zandbak dus hij gooit godverdomme zijn troep rond waar hij wilt, denkt hij.

Dan gaat hij weer even staan om zand te trappen en uit zijn neus te vreten. In de verte staan een paar van de bullebakken uit groep acht te wachten op hun beurt met het meisje, Mark komt uiteindelijk tot een goede overeenkomst over haar mensenrechten door wat over en weer geschreeuw. Ze mogen d’r hebben hoor. Ná hem.

Vervolgens kijkt hij weer naar het meisje en het meisje ziet aan hem dat hij d’r lastig gaat vallen. Je hebt van die mensen waarbij je het weet. Je ziet ze nadenken, wat ga ik doen? wat kan ik doen? er is niks… Dan maar anderen lastig vallen. Hoe? Oké zó dus. En dan gaan ze.

Ze hebben vaak niet door dat je iedere stap van hun gedachte van hun gezicht kunt lezen en bij het eerste woord dat uit hun gore muil komt vaak al kunt lachen om de stupiditeit van hun hele belevingswereld en hun plannen. Maar Mark is zo veel sterker dan zij is, ze moet al zijn wensen ondergaan en ze weet het. Papa kan haar niet beschermen, ook al was hij hier.

‘Wat een mooie pop heb je daar, klein meisje. Hey, mag ome Mark eens een keer die pop van jou zien? Laat eens zien die pop van jou, haha, oh wat een leuke pop he? Jaaa… Jaaa… Zo en wie is deze pop?’

Het meisje gooit haar ogen ten gronde waardoor Mark iets bukt en nogmaals vraagt:

‘Wie is deze pop, klein meisje?’

‘Oegtie,’ stammert ze.

‘Oegtie? Nou sorry hoor, maar dat woord versta ik niet. Kun je iets harder praten? Hey praat eens wat harder, meisje.’

De bovenlip van het meisje begint te trillen terwijl ze haar kin iets optrekt en ze roept huilerig nog één keer, met de intonatie dat dit ook de láátste keer is dat ze dit tegen hem gaat zeggen:

‘OEGTIE!’

‘Heet je poppetje oegtie? Dat is niet echt een Nederlandse naam, hoor. Laten we haar Gerrie noemen. Dát past er zo bij hier in onze mooie zandbak. Oegtie. Haha, klinkt een beetje als oegaboega!’ zegt Mark, vergetend tegen wie hij het heeft.

‘Mag ik hem eens zien? Mag ik je pop eens zien? Laat me oegtie vasthouden, klein meisje.’

Het meisje heeft het gehad en wilt de zandbak uitrennen, maar ziet bij de ingang twee bodyguards in uitmuntende maatpakken staan. Ze is voor het Blok gezet. Overal rond de zandbak staan volwassen mannen met hun riem in hun hand of rond hun enkels te wachten tot Mark klaar is met het meisje. Hij zal zo klaar zijn.

Mark stuurt altijd de meest verse door, daar zorgen ze wel voor. De schoothond.

Mark was zo’n kind dat dom genoeg was om zwaar fysiek arbeid te verrichten voor een bijzonder middelmatige, maar glimmende pokémonkaart en daarbij naïef genoeg om te denken dat hij de pokémonkaart daadwerkelijk zou krijgen na zijn zwoegen. Wat een minkukel. De rest van de mannen lachte hem altijd uit, maar hij hielp ze mee, dus ze tolereerden zijn eliteballenlebberende geslijm. Het was best handig om een paar bitches te hebben in je zandbak en die dan te laten denken dat de bak van hén was. Mark wist dat, want hij deed het zelf ook.

Het meisje komt met haar hoofd bij de knieën van de bodyguards en draait zich weer om naar Mark met een verslagen uitdrukking op haar gezichtje.

‘Hey, waar ga je heen? Ik ben gewoon aardig geweest tot nu toch? Je kunt me vertrouwen, meisje. Kom hier, geef me je pop.’

Het meisje draait haar lichaam wat en schermt haar pop af alsof ze haar bijzonder dierbaar is.

Mark trekt aan haar schouder en grist de pop uiteindelijk maar uit de handen van het ongewillige meisje, hij had het nu vaak genoeg netjes gevraagd en eerlijk wat moet hij dan doen? Als ze niet willen luisteren moeten ze maar voelen. Het meisje steekt haar arm nog uit om haar pop te redden, maar hij is nu in de handen van Mark. Hij kijkt ernaar.

De ogen van de pop zijn zwart. Diep zwart. Ze lijken bodemloos. Mark voelt zijn lul iets harder worden door zijn kostuumbroek en ballenknijper. Wat zijn goede makker Kees Schelp wel niet met deze ogen zou kunnen doen. Het water loopt hem in de mond.

‘Ah, ik zie het al. Je pop is iets kapot,’ zegt Mark tegen de wind. Daarna kijkt hij weer neer op haar:

‘Meisje, je oegtie is niet helemaal goed meer, zie je? Ze heeft hulp nodig. Daarom ben je zo verdrietig de hele tijd natuurlijk! Je wilt gewoon vragen of ik je kan helpen, maar je kunt helemaal geen Nederlands. Nou ik heb je begrepen hoor, kleine meid van me. En ik ga oegtie weer maken voor je. Een pop met zulke ogen, daar kunnen we geen nee tegen zeggen. Hoewel we van iedere mens en pop evenveel houden natuurlijk en wij niet discrimineren, nee, niet in déze zandbak. Iedereen is speciaal hier.

‘Nee! Nee! BLIJF AF! BLIJF AF VAN OEGTIE!’ Schreeuwt het meisje terwijl ze het zand begint te slaan.

De mannen om de bak heen vangen wat op van het gesprek en proberen met man en macht te voorkomen in schaterlachen uit te barsten, want de reuzel die uit de reet van Mark komt gegoten hier is oprecht bewonderingswaardig. Wat een semantische diarree. Politiek van het hoogste niveau.

‘Godverdomme daar kunnen we nog wat van leren,’ zegt een man met een rood witte doek om zijn hoofd die wordt vastgehouden door wat lijkt op twee zwarte slangen gemaakt van hout tegen de man naast hem.

‘Oy, die gozers hebben gewoon mazzel, ze zijn evengoed schorem, maar presenteren het koosjer genoeg voor schijnheiligheid. Dat kunnen wij niet, want we zitten op echte heiligheden,’ Zegt de grijze man in pak terug.

Het meisje wilt-

Mark bungelt de pop aan haar handje voor de ogen van het meisje die smekend omhoog kijkt naar hem.

‘Wil je je pop terug, klein meisje?’

‘J… Ja… Ja, ik wil mijn pop terug, meneer. Mag ik mijn pop terug?’

‘Zal ik je nog iets veel leukers vertellen, lieve meid?’

Het meisje schudt haar hoofd.

Oegtie is nu van mij. Kees, vangen! En hij flikkert de pop de zandbak uit naar de onverzadigbare Kees Schelp die gelijk begint te schuimbekken bij het zien van de zwarte ogen. Ohhhh de dingen die ik met jouw pop ga doen, kleine meid. Denkt hij en hij fluistert de worden een paar keer stilletjes voor zich uit.

‘Zooo. dan is dat ook weer geregeld. En nu jij nog, kleine meid. Wat ben je hier eigenlijk aan het doen in de zandbak?’

‘Ik… Ik wil spelen…’

‘Maar lieve meid, waarmee ben je aan het spelen dan? Je hebt helemaal niets om mee te spelen,’ zegt Mark vol begrip voor de situatie, maar nu ineens zonder kennis van het verleden.

Het meisje kijkt enkel nog naar haar voeten en het zand. Het heeft geen zin denkt ze.

‘Je hebt op zijn minst iets als een emmer nodig om er iets van te maken hier. Jij hebt alleen maar je handen. Zo duurt het heel lang om een zandkasteel te bouwen. Snap je dat?’

‘…’

‘Ja dat snap je wel. Dus dat duurt een beetje lang. En dit is mijn zandbak, wij hebben allemaal wél emmers, toch jongens?’ Hij kijkt even om zich heen naar de mannen rond de zandbak, ze knikken en geven elkaar elleboogjes door het schertsen heen.

‘Dus ja. Ik weet niet wat we verder nog echt moeten doen met elkaar. Hoe laat kwam je hier eigenlijk spelen vandaag?’

‘Tuss… Tussen de m-middag…’ Het meisje wil niet meer. Ze wilt weg, weg weg van deze afschuwelijke man en zijn doodsenge groep dorstige bruten.

‘Ooooooh! Je bent hier pas sinds tussen de middag!? Dan ben je hier pas drie uur! Had dat eerder gezegd! Hey, Kees, Hans, Gerard, ze is hier pas sinds tussen de middag, jonge! Waarom zeg je dat niet dan!?’

‘Ey kunnen we toch niet ruiken, Mark, lullo.’

‘Ik ruik die lui anders prima hoor, Hans,’ roept Mark terug.

Het meisje schrikt van het geschreeuw en kijkt tussen de twee armen die ze voor haar gezicht heeft gevouwen naar Mark die nu langzaam dichterbij komt met zijn hoofd.

‘Dan ga je lekker met je zusje en Kees mee. Opgekankerd uit mijn zandbak, kutkind. Jij bent veel te duur.’

En over het zand gesleurd, bij haar handje vastgeknepen en huilend als hele volken zouden doen verdwijnt het meisje uit de zandbak en maakt Mark zich klaar voor het volgende gesprek.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s