Handhaven

Een bank met een kleed eroverheen is praktisch een nieuw meubelstuk. Zet de televisie in de andere hoek, kastje tegen de vensterbank en je leven heeft ineens een compleet nieuwe richting. Je kunt eindelijk opnieuw beginnen. Die frisse start zonder het drinken dit keer. Tijd voor wat wijn. Kijk voldaan naar wat je voor elkaar hebt gekregen vandaag. Ga zitten en neem een goede muil lucht voor je kurkcontemplatie. Laat het sluipende gevoel van twijfel gedimd worden door een stel holle beloftes die hun inhoud samen met de fles zullen verliezen. Rag de punt van de opener erdoorheen en draai en trek en worstel en geef het bijna op, nee. Bijna. Perfect. Je mag jezelf belonen. Je hebt het verdiend, ook al voelt de eerste slok als een eigenaardige nederlaag. Zoals altijd eigenlijk. Maar ook schuld kan vergeten worden. Vergeven? Misschien, maar dat is niet aan jou, onthoud dat. Of niet. Het maakt toch allemaal niet uit is wat je besloot toen je het glas vulde. En als je die gedachte nu al opgeeft gaat het een bittere tocht tot de bodem worden. Je bedenkt jezelf gedurende het eerste kwart hoe blij je wel niet bent dat er nog zoveel inzit voor je, hoe dronken je nog kunt gaan worden, hoeveel beloftes er schuilen in de vloeistof. Rond de helft is het oké om je overgegeven te hebben aan wat de drank gaat brengen, maar tegen de driekwartgrens aan begint het te dagen. Gaat het wel genoeg zijn? Wat vreemd, je voelde je zoveel beter voordat je gekeken had. En na die terugstoot heb je meer drank nodig om je eroverheen te zetten. Ieder teken van droogte smeekt om nog een druppel, maar iedere druppel die je tong raakt is voor altijd uit de fles. Wat kut dat een soort drinken je droger maakt eigenlijk. Welke idioten gebruiken dit?

Maar dat ben jij.

Eigenlijk is het ook wel gewoon leuk. En je voelt je goed, of beter. En dat is uiteindelijk het belangrijkste, dat we onszelf comfortabel maken tegen de windvlagen van een barre buitenwereld. Nee, nee, je geniet juist. De wereld is warm en licht tintelend, fris geurend en fel. Dat is waarom je het viert op deze manier. Als alles zo’n ramp was dan had je het wel veranderd. Nee, je bent gelukkig. Want je hebt dit verdiend. Weet je nog? Ja, ja, deze had je verdiend, dat moet wel. Want het is de eerste keer dat je drinkt sinds je de kamer hebt veranderd. En dat weet je zeker. Maar hoe lang gaat het duren voordat ook deze opstelling de oorzaak wordt van het probleem in plaats van de reden voor het festijn? Totdat het weer een nietszeggende, maar afschuwelijk zonde voelende waas van weken wordt? Zolang je af en toe wat andere herinneringen maakt behalve het zuipritueel zijn de avonden wel uit elkaar te houden. Morgen hoeft het nog niet, twee dagen kun je wel onthouden. Dan weet je ook nog wel dat het de tweede dag is sinds je alles hebt veranderd, maar misschien dat je morgen een keer een dag écht niet drinkt. Zelfs niet gewoon wat wijn. Drie keer is scheepsrecht. Vier verschillende dagen zijn lastig te onthouden, maar dan is het wel vrijdag en het weekend weet je sowieso. De kinderen buiten klinken altijd vrolijker op vrijdagmiddag en op zaterdag zijn er andere programma’s op tv. Van het weekend maak je wel wat herinneringen. Dan kun je naar de kroeg denk je, maar je gaat nooit. Je hebt niet echt vrienden die houden van stappen of wandelen of hardlopen of jouw vrienden zijn of bestaan. Kijk, als Jelle hier nou geweest was. Maar Jelle is vier jaar geleden verhuisd en je wist niet echt meer wat je moest zeggen. Waar je over zou moeten praten met hem. Ligt hier ergens in de bende niet een half geschreven brief? Het was je plan geweest om te eindigen met ‘Ik houd van je, man’, maar de rest van wat je kladderde overtuigde je niet van het feit dat je dat wel echt deed. En als jij niet eens weet of je van iemand houdt, doen zij dat waarschijnlijk al helemaal niet van jou en wat stelde zeven jaar vriendschap dan voor en waarom zou je hem verder belasten met jouw gezeur? Je hebt de brief weggelegd. Het was een stom idee geweest. Jelle heeft het vast goed nu. Op Jelle dan maar. En je slikt. Tot de laatste slok.

Je voelt je wat misselijk en ziekjes, maar je voelt. Dat kan beter. Je heft de fles en bungelt het onderste laagje wat spottend heen en weer. Wanneer verloor je het plezier in gewoon zijn zoals je bent? Wanneer werd het extraatje in je leven een mentale dwangbuis? Waarom durf je niet meer? Morgen ga je niet drinken. Waar ben je eigenlijk mee bezig? Je hebt die troep toch niet nodig? Je zult blij zijn als deze slok weg is, dan eist de fles niet meer de hele tijd leeggedronken te worden en kun je eindelijk stoppen. Het schroeit nog een keertje en heel even wil je het glas en de fles met volle vaart tegen de oude foto’s die denigrerend aan de muur hangen kapotkankeren. Maar verder is er geen probleem. Het gaat eigenlijk best prima nu en dat terwijl de drank op is, dus wie heeft er hier nou alcohol nodig? Was het maar ergens duidelijk fout gegaan dan kon je beginnen aan een oplossing. Misschien was het wel die keer – maar verder kom je niet voor je linkeroog in slaap sukkelt en je al je concentratie nodig hebt om rechtop te blijven zitten. Het leven is zwaar denk je terwijl je schouders inzakken. Je voelt een versnelling opkomen in je hoofd en je zwalkt wat mee met de flarden van gedachtes die je fluctuerende bewustzijn kunnen bereiken terwijl de tafel dichterbij komt. Je zachte vingers strelen de rand in een poging jezelf overeind te houden, maar je dendert erop af en klapt met je oogkas op het blad. Je wang slobbert over het oppervlak tot je de laatste etappe naar de vloer voltooid hebt en blijft dan vrijpostig liggen. Alsof dit nuchter ook gewoon je plan was geweest in deze situatie. Met gesloten ogen drijf je weg in een dromerige herinnering van Jelle die tegenover je zit, ernstig kijkt en het heeft over een onderbemand schip op een woeste zee. Je voelt hoe de grond onder je kouder wordt en golft en kolkt en haar ijzige deining diep in je romp begint achter te laten. Je wilt omhoog krabbelen, op zijn minst een zeil hijsen. Je weet een ooglid ver genoeg open te trekken om aan de wazige horizon een omgevallen en weggerolde, maar volle fles port te zien liggen.

Die was van de laatste dag voor de verandering! Hoe kon je dat nou weer vergeten zijn?

Een gevoel van warmte begint terug te keren in je gezicht en je zinkt snel in een diepe slaap. Morgen is er weer een dag, weet je nu zeker en je bent nog nooit zo gelukkig geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s