Zout op een open wond

Een schimmige glans danst met duistere stralen
en reflecteert mijn verlangen naar jouw blauwe haren
op het donkere water.
De Aarde, schommelend in dit zilveren licht,
over en onder, op en neer, rollebollend,
ademend met de maan
die trekt aan mijn lichaam.
Mijn lichaam, dat jou keer op keer
smeekt met vloedgolven van tranen
en wegebt met een laatste zucht

Het boeit je niet.

En ik kan geen houvast meer vinden,
dus laat ik het vlot los
en verdrink gewillig in het noodweer.
Ik wil niet leren zwemmen.

Ik wil bioluminiscentie vinden
in het pikzwarte diepe,
De drijvende zielen heb ik altijd
oppervlakkig gevonden,
maar jij bent als een ijsschots
en die kunnen niet zinken.
Ze dobberen doelloos rond door de nacht
Verstijfd bij de gedachte te moeten zijn als de zee

Jij lult nog te veel  om de oceaan in te slikken
en je longen te vullen met een onzekere dood,
Je mag je niet eens verzuipen van je therapeut.
Je medicijn zijn driftige schippers
die je dekken
en onthullen
en vertrekken
dus dein verder,
Alsjeblieft.
We zijn niets
geworden van wat we hadden kunnen zijn.

Laat mij liggen op de bodem,
Perfect zoals ik ben
in het schijnen van een zon ver daarboven,
geslepen door je tong
en de druk van het water
De diamant van de diepte
Te ver weg om je te doen smelten nu,
mijn lief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s