Totdat mijn wolk over jouw berg drijft

Hey, mama.

Ik vraag me op dit soort avonden vaak af wat je aan het doen bent. Hoe is het in Tibet? Thuis is wat eenzamer geworden nu je weg bent, maar we redden ons wel. Papa logeert af en toe bij iemand, hij zal ook  last hebben van heimwee. Maar met mij gaat het goed. Ik ben een zooi kilo’s afgevallen en kan verder dan driehonderd meter rennen zonder kapot te gaan. Ik zit op tien kilometer en ga voor een halve marathon over een maand of twee. Het gaat warm worden en eenzaam want ik doe niet mee aan een wedstrijd of iets, ik doe het voor mij alleen terwijl ik denk aan jou.

Verder gaat school ook eindelijk weer de goede kant op. Ik kreeg mijn vmbo-TL diploma toen je nog in Nederland was, maar tegenwoordig heb ik een universitaire bachelor. Ik heb geschiedenis gestudeerd, wat ik vroeger ook altijd leuk vond weet je nog? Ik heb geleerd over de Sumeriërs, Akkadiërs, Egyptenaren, Grieken, Franken, Ottomanen, noem maar op. Ze hadden niet zo veel te lezen over Tibet, maar ik hoorde wel over een boek genaamd The dragon in the land of snows die ik net heb besteld. De titel deed me denken aan jou als draak in Tibet, hoewel ik niet zeker weet of zo’n vurig en kleurrijk wezen wel tot zijn recht komt in gebieden van allesbedekkende witte mist en warrige vlokkenstormen. Kun je daar wel vrijuit ademen? Zijn de mensen niet bang voor je? Maar goed, school was eerst altijd moeilijk, maar toen je wegging leek het opeens veel belangrijker te worden en voelde ik een soort noodzaak. Ik weet niet hoe je dat voor elkaar hebt gekregen, maar het zal vast goede opvoeding geweest zijn. Na de middelbare school was het sowieso een stuk makkelijker, toen hadden de lessen ten minste een beetje nut. Sindsdien heb ik geen jaar, geen vak, zelfs geen toets gefaald (oké oké. Eén toets, oudheid 2 op het HBO maar het gaat hier om het idee)

Ik heb ook nieuwe vrienden gemaakt, ik denk dat je ze wel cool zult vinden. Ze zijn niet als mijn vrienden vroeger, ze lijken me echt aardig te vinden. Soms worden we dronken en zoent iedereen met elkaar tussen het dansen door, maar de volgende dag is er niets veranderd en zonnen we nonchalant op het strand bij Busloo. Nou ja, voor hen was er weinig veranderd. Ik had nog nooit het lef gehad iemand te zoenen omdat ik dacht dat ik met mijn ogen net dichtgeknepen en lippen licht getuit volledig uitgelachen zou worden door het meisje voor mijn snuit. Maar ze zoende me later zelfs nog een keer, volledig uit zichzelf. Dat is grappig, toch? Er was gewoon een meisje dat met mij wilde zoenen. Dat was nog nooit gebeurd toen je hier was dus deze brief is de beste manier om het te vertellen. Ondertussen heb ik ook al wel meer gedaan. Sterker nog, ik denk dat ik voor het eerst echt verliefd ben. Wie was jouw eerste vriendje eigenlijk, mam?

Af en toe vraag ik me af of ik niet gewoon op bezoek moet gaan bij je, maar Tibet is ver weg en ik spreek de taal niet of nauwelijks. Ik ben wel naar Canada en Iran gegaan in de tussentijd. Aangezien ik niet meer die moddergordel om mijn middel hoefde mee te slepen besloot ik van Montreal naar Niagara Falls en terug te fietsen. Duurde even (vijf weken) maar dan heb je ook wat. In de tussentijd heb ik alleen maar bij vreemden geslapen, bij ieder dorpje of stad waar ik aankwam zocht ik een straat met veel huizen naast elkaar en ging ik van deur naar deur om te vragen of ik daar kon verblijven. Ik had een tent mee en zei dat ik genoegen nam met alles, zolang er een soort dak boven mijn hoofd zat en mijn spullen veilig waren. Ik wist dat mensen aardig genoeg zouden zijn om iemand in nood onderdak te bieden, dat heb ik van jou geleerd. Ik heb geen enkele dag de avond in een lege kamer doorgebracht, ik ben nooit zonder een oprechte “good night and see you tomorrow” in slaap gevallen. Het voelde alsof ik een rondreizend adoptiekind was dat werd opgenomen door de meest geweldige gezinnen. Ik heb in porsches en een jaguar gereden, stoned en aangeschoten op een dekentje naar de sterrenhemel gekeken in een national park, fenders bespeeld in koele kelders met vier versterkers en vijf gitaren, over Dostoyevsky (een Russische schrijver die ik wel vet vind) gepraat met voormalig literatuurprofessoren, Beavertails gegeten in Ottowa, de wc doorgespoeld met een emmer en dat net niet helemaal succesvol, een Arabische vrouw met Koranisch groene ogen ontmoet en gevleid, op een jacht in een lagune gelegen met water dat ik simpelweg niet kan beschrijven zo mooi. Het was mooi als een crepusculaire hydrofantase het doet klinken, maar dan zonder de afkeer van het pretentieuze, want dit was gewoon water. Er was een klein meisje mee, het nichtje van mijn gastheer en dame, Lilly genaamd, die vrijwel de hele tijd chagrijnig keek, maar die ik aan het lachen kon maken door een spelletje met mijn pet en capuchon. De volgende dag vertelde haar oom  dat ze die ochtend op haar stoeltje had gezeten en met zoekende handen mijn naam had geroepen: Rik! Rik!? Het was een van haar eerste woordjes. Ik ga niet liegen, mam, dat was genoeg om een traan in mijn oog te brengen. Het moet haast bovennatuurlijk gevoeld hebben toen ik jou voor het eerst aansprak, of niet?

Ik heb zo veel liefde gekregen en gedeeld in Canada en Iran daarna. Ik vraag me af of jij dat ook hebt waar jij bent. Ik weet wel dat veel mensen heel lovend spraken over mijn persoonlijkheid en mijn openheid. Ze zeiden dat ze bewondering hadden voor het feit dat ik zo onbevooroordeeld en liefdevol kon spreken over mensen, dat ik zo rustig was en zonder kwade motieven leek. Dat ik respectvol was en in het bezit van een goed hart met een oude ziel. Ik ben een derde zoon genoemd, mensen hebben me cadeaus gegeven met daarop geschreven from your family in xxx Ontario, ik heb levens veranderd en dat zeg ik zonder arrogantie, maar zelfs nu nog met een tikje twijfel – want ik was ook maar gewoon op vakantie. Ik ben prachtig, ik ben liefdevol, ik ben intelligent, ik ben gevat, ik ben verstandig, ik ben dapper, ik ben grappig en geliefd als ik de mensen mag geloven. Maar weet, mama, dat iedere keer dat ze zoiets tegen me zeiden ik terugviel op de zin dat mijn ouders me goed hebben opgevoed. Dat jullie mij vertelden eerlijk te zijn en liefdevol. Dat je me gebood na te denken voor ik kwaad sprak of oordeelde, dat je me liet zien dat liefde onvoorwaardelijk kan zijn. Dat is het beste dat ik kan doen om je trots te maken, de beste versie van mijzelf zijn en die aan iedereen laten zien. Daarom voel ik me soms schuldig wanneer het niet goed gaat. Maar dat neem ik jou niet kwalijk.

Ik heb nog zoveel andere dingen gedaan en ik ga sowieso nog veel meer doen voordat je terugkomt denk ik. Ik wist niet dat je een enkeltje had gekocht. Ik hoop dat je iets terug zult sturen binnenkort, anders ga ik er maar gewoon van uit dat je dit op zijn minst gelezen hebt, want dat helpt.

Soms, wanneer er een vliegtuig overvliegt hoop ik stiekem dat je erin zit, onderweg naar huis.

Ik houd van je, kom terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s